De Scheveningse deelnemers in 2004

Fotoboek van deze reis

Voorbereiding

BBQ en kledingactie
In het kader van de groepsvorming heeft Scheveningen zondag 9 mei gezellig gebarbequed bij de woonboot van Mike. De week ervoor zijn ze druk bezig geweest met het organiseren van een kleding- en gaarkeukenactie voor Haranglab. Zie de folder.

29 juni. Bijeenkomst Welzijn Scheveningen
Aanstaande woensdagavond komt de groep in buurthuis de Duinslag bij elkaar. We beginnen vroeg, zodat we om 20.00 uur klaar zijn, want er is voetbal. Deze avond hebben we het over de foto-opdracht. Alle deelnemers krijgen een camera mee en maken een eigen beeldverhaal. Deze worden  getoond tijdens de eindpresentatie. Frans Smit komt ons vertellen hoe je een goed beeldverhaal kan maken. 

De ouders van Leontine zijn zeer betrokken: "Wij maakten ons vooral zorgen om het feit dat in die omstandigheden de meisjes toch weinig beschermd zijn. De 3 meiden hebben afgesproken goed op elkaar te letten. Ze zullen altijd bij elkaar blijven, zeker ook als ze douchen onder zo'n geïmproviseerde douche. De leiding die meegaat heeft deze werkvakantie al vaker georganiseerd en had allemaal goeie tips over welke kleding ze mee moesten nemen. Dat mocht natuurlijk niet te veel zijn!". De ouders hebben Leontine gezegd dat ze een aantal spullen in Roemenië achter moet laten.

Reisverslag

Scheveningers vertrokken
Zondagochtend 18 juli, vroeg in de ochtend,is de groep van Scheveningen per trein vertokken naar Roemenië. Om 05:25 uur vertrok de trein van het Haagse Centraal Station. Men werd uitgezwaaid door een aantal ouders, familie en vrienden. Alles ging dit keer goed bij het vertrek. Geen vergeten paspoorten en niemand had zich verslapen.

Veilig aangekomen
Maandag 19 juli rond 11 uur in de ochtend zijn de jongeren en hun begeleiders veilig in Haranglab aangekomen. De reis was voorspoedig verlopen. 

De ouders van Mandy: "We hebben het haar eerst uit haar hoofd proberen te praten maar ze was zo vastbesloten om daar mensen te gaan helpen die het hard nodig hebben, dat we uiteindelijk overstag zijn gegaan. Vervolgens bleek het vlak voor vertrek daar 40 graden en is het er ook behoorlijk slecht weer geweest. Als ouders ben je dan toch wel ongerust natuurlijk."

Heymen heet ons welkom en Raymond vertelt dat we wacht moeten lopen bij onze spullen.

Na aankomst ontstond er wel wrijving met de buurman. Wat is het geval. De waterstand in de put is laag en de put wordt gedeeld met de buurman. Deze buurman ziet zo'n grote groep niet zitten, is bang dat straks al het water op is en heeft nu een hek om de put gezet. De groep drinkt overigens niet uit deze put. Men drinkt alleen fleswater uit een winkel. 

Mandy: "Gisteren na een lange en vermoeiende reis uiteindelijk in Haranglab aangekomen. Toen zijn wij met zijn allen naar de huisjes gaan kijken. Het was indrukwekkend om te zien hoe die mensen daar leefden."

Bouwen in twee groepen
De jongeren hebben besloten hard te gaan werken. Ze hebben de groep opgesplitst in tweeën en de ervaren bouwvakkers eerlijk verdeeld. Vervolgens gaat iedere groep, samen met de toekomstige bewoners een eigen huisje ontwerpen en bouwen. Ze maken er daardoor een soort competitie van: wie maakt het mooiste huisje. 

Leontine: "Zaterdagavond zat ik me thuis voor te bereiden voor de reis naar Roemenië. Een beetje liggen op mijn bed, luisteren naar muziek waar ik al snel genoeg van had. Dan maar de T.V. Na een tijdje zappen had ik er alweer genoeg van. Ook niks aan!.
En nu zit ik hier in Roemenië en denk ik, wat zat ik nou te zeuren, thuis over die stomme T.V? De mensen hebben hier niks! Ze hebben een huis van 4 bij 4 en daar zitten 2 gezinnen in. Hun kleding is vies en zelf zijn ze ook niet erg fris. Telkens als we in de buurt komen worden wij lastig gevallen. Ze bedelen dan om eten, drinken en sigaretten. Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om wat voor deze mensen te doen!"

De groep bezoekt vandaag, woensdag 21 juli, het stadje Sighisoara. Dit plaatsje ligt op zo'n 70 kilometer van Haranglab. Raymond kan dit keer goed verslag doen. Doordat hij in de bewoonde wereld zit zijn de telefoonverbindingen ineens glashelder en stabiel. "We lopen hier wat te winkelen. Dit is het stadje van Dracula en daar is een museum over. Naar dat museum gaan wij toe en daarna een pizzaatje scoren. Ook vandaag is de stemming weer opperbest. 

10 uur. Stoppen met werken en verzamelen bij Raymond.

De huisjes gaan plat!!!
Dramatische ontwikkelingen: de overheid in het dorp heeft plotseling moeite met de huisjes die door ons worden gebouwd. De huisjes zullen direct met de grond gelijk worden gemaakt. Het niet hebben van een bouwvergunning was al eerder een probleem geweest, maar dit leek opgelost. De huisjes worden vanmiddag, donderdag 22 juli om 12 uur met een bulldozer vernietigd! 

Uiteraard zijn de jongeren verontwaardigd. "De allerarmste zigeuners worden hier de dupe van. Zij moeten weer terug naar hun plastic hutjes". Ze besluiten de sloop op film en met fototoestellen vast te leggen. "Ze zijn hier nog niet van ons af" zegt Raymond. Wij maken hier een publicitair verhaal van". Er is vlakbij weliswaar een professioneel project van de Zweedse hulporganisatie "Eric's Hjelpen", maar die huisjes zijn alleen voor gezinnen met een paspoort. Voor de armste zigeuners, zonder verblijfspapieren biedt dit Zweedse project daarom geen uitkomst.

Om drie uur komen de burgemeester, de politiechef en twee agenten en volgt een heftige discussie waar iedereen zich in mengt.
Filmen en fotograferen wordt verboden.

 Uiteindelijk wordt besloten dat twee huisjes mogen blijven staan maar onze twee huisjes moeten naar de heuvel verplaatst worden.

Raymond vertelt ons dat er op de nieuwe huisjes golfplaten daken komen die door de zigeuners zelf worden gelegd. Vooral zigeuners die zelf in de huisjes gaan wonen helpen hard mee. Door het harde werken is de groep de laatste dagen vroeg naar bed gegaan. Voorafgaand aan het slapen houdt men wel steeds een groepsgesprek waardoor niemand met irritaties hoeft te gaan slapen. Ook zijn die groepsgesprekken volgens Raymond nodig om de ervaringen te verwerken. "Je ziet hier zoveel ellende, dat moet je een beetje van je af kunnen lullen" licht Raymond toe.

Roxanne: "Ik zit nu voor de derde keer hier en vind het nog steeds gaaf om de zigeuners te helpen. Dit jaar heb ik niet zoveel gedaan omdat ik timmeren maar niks vind. Wel heb ik geholpen met met het vlechten. Ook heb ik een dagje met zigeunerkinderen gezongen. Het was de bedoeling dat sommige kinderen naar Nederland zouden komen op de presentatieavond. Dat gaat helaas niet door. Over de groep heb ik niet veel te klagen. Dit is de gezelligste groep die ik heb meegemaakt. En nou maar hopen dat ik volgend jaar weer mee mag."

Johan: "Ik ben nu voor de 2e keer mee naar Roemenië geweest en ik vond het erg gezellig, ondanks wat probleempjes. Ik had het vorig jaar natuurlijk al gezien hoe de zigeuners leefden. Er waren heel veel huisjes weggespoeld door de regen en dus leefden er veel zigeuners onder een stuk zeil of zelfs zonder dat. Daarom ben ik erg blij dat wij de 2 huisjes af gekregen hebben, zodat er nu 2 of 3 gezinnen een echt dak boven hun hoofd hebben."

Trots op hun werk.

Dinsdagavond neemt de groep de nachttrein naar Wenen. De sfeer is opperbest. Ook schijnt er weer een onschuldig virus te zijn opgedoken: het virus van de liefde. Op verzoek van betrokkenen vermelden wij u ook dit keer niet wie er zijn besmet.

Michel: "Deze lange week in Roemenië was geweldig. Ik heb genoten, ondanks een paar problemen. De eerste dag zijn we gaan rusten en kijken hoe het hier was. Ik had het anders verwacht hier; erger. Maar daarna heb ik gezien hoe slecht het hier is. Het stinkt als de tyfus, maar daar wen je aan. De huisjes staan uiteindelijk wel en daar ben ik trots op! Ik heb hard gewerkt. Het was toppie."

28 juli. Aankomst centraal station
Een kwartier eerder dan aangekondigd, stond de groep plotseling op het station. Door bij de overstap in Utrecht een andere trein te pakken kwamen de jongeren en hun begeleiders een kwartier eerder aan.

Naast de familie kwamen ook de deelnemers van de reis van Segbroek Loosduinen de groep verwelkomen. Zij hadden de site goed gevolgd en wisten van de problemen van "hun huisje". Zij waren zeer dankbaar dat er zo hard was geknokt voor het overeind houden van de huisjes. De Segbroekers hingen aan de lippen van Raymond om bij te praten: "Is ons huisje nog in goede staat en staat het er echt nog" vroegen ze. Met de antwoorden waren ze zeer gelukkig. 

4 augustus. Noodweer in Haranglab!
De jongeren waren nog geen dag weg of het noodweer kwam met bakken uit de hemel. Alle krotten zijn weggespoeld, alleen de nieuwbouwkrotten zijn er nog! De zigeuners zijn die nacht allemaal gevlucht naar de Zweedse huisjes om te schuilen. De volgende ochtend stond de politie alweer voor de deur om de zigeuners uit de huisjes te halen. Ze moesten weer terug de regen en de ellende in. 
De gezinnen proberen nu zelf noodhuisjes te maken van takken, plastic, kleden, karton en piepkleine tentjes om hier de nacht door te brengen. 

1 september 2004
Eindpresentatie Roemeniëproject

De presentatie van het Roemeniëproject op woensdagavond 1 september in jeugdtheater Pierrot, was een groot succes. De deelnemers van de welzijnsorganisaties Segbroek-Loosduinen en Scheveningen trokken zo'n 150 mensen. Naast veel trotse familieleden, vrienden en kennissen, deelnemers van het Rotterdamse Alberdacollege, vertegenwoordigers van Stichting Jeugdzorg en Welzijnsorganisaties uit Amsterdam waren ook medewerkers van politie Haaglanden en veel personeel van de eigen welzijnsorganisaties uit Den Haag aanwezig.

Eregaste was de Haagse wethouder mevrouw Jetta Kleinsma. Zij steunt vanaf 2002 dit project en komt steevast de presentatie bezoeken. Ook dit keer hield zij een warm pleidooi en toonde zij een ijzersterk geheugen. “Een vorige keer namen jullie toch een hondje mee uit Roemenië” merkte zij o.a op. Naast oorkondes voor alle jongeren kwam zij met een toezegging: "Dit project moet ondanks eventuele bezuinigingen doorgaan" melde zij de bomvolle zaal. Mevrouw Klijnsma kreeg uit handen van de initiatiefnemer van het Roemeniëproject Rick Koch ook een oorkonde uitgereikt.

Naast speeches van de welzijnsdirecteuren Hooijmans (Segbroek-Loosduinen) en Sandvliet (Scheveningen) hield ook Heijmen een speech. Hierin bedankte hij de jongeren voor de inzet maar moest hij helaas ook melden dat  alle plastic tentjes een dag na het vertrek van de laatste groep waren  weggespoeld. De volkomen dakloze zigeunerfamilies wonen nu allemaal in de Zweedse huisjes en de 4 door de jongeren gebouwde huisjes .

Een prachtige film
Absoluut hoogtepunt van de avond was een prachtige en ontroerende film over het bouwen van de huisjes. Twee verhaallijnen liepen door elkaar. Het bouwen van het huisje van de "Segbroekers" en de bouw en het onverwachtse verplaatsen van de 2 Scheveningse huisjes.
Naast hardwerkende Haagse jongeren zag men schrijnende beelden van arme en vervuilde zigeunergezinnen. Ook liet de film goed zien hoe verbijsterd onze jongeren waren over de armoede. Zij schaamden zich af en toe voor de luxe die zij in Nederland hebben.

Vader van Leontine: "Ik kon het niet aanzien dat ze daar zo in armoede leven en vaak ziek zijn. Hele gezinnen wonen in armoedige omstandigheden. Zigeuners worden door de staat niet erkend dus nergens mee geholpen".

De presentatie van de film werd voorafgegaan en besloten door 2 toneelstukjes van de jongeren en ook de presentatie en aankondiging van de gastsprekers was volledig in handen van de jongeren.

Fototentoonstelling
Uit de honderden digitale foto's die tijdens de reizen zijn geschoten hebben de jongeren (met name Roxanne) een selectie gemaakt en er een 20-tal op groot formaat afgedrukt. Deze fototentoonstelling zullen wij binnenkort als serie op de startpagina van de site laten zien.

Gezellig napraten en op tijd naar huis voor SBS 6
Tijdens het napraten in de tuin van Pierrot hebben wij ook met enkele ouders van de jongeren gepraat. Unaniem waren zij het er over eens: deze reis had veel gedaan met hun kinderen, ze kwamen vaak wat stil en een stuk volwassener terug. Ook bleken de jongeren pas nu te beseffen in wat oor luxe en kansrijke omgeving wij in Nederland leven. Ouders staken ons ook een hart onder de riem: ga door met deze reizen, het is heel erg goed voor jongeren.
Veel mensen gingen overigens op tijd naar huis. Het programma Het Hart van Nederland besteedde aandacht aan ons project en dat moest natuurlijk worden gezien.

Drie musketiers op stap
Jan, Rik en Jochem hebben tijdens de treinreis van Haranglab naar Den Haag een besluit genomen. Ze gaan een jaartje naar Australië.
Rik: "Het benauwt mij hier in Nederland. Het gaat te goed. Ik heb alles, een opleiding, een huisje, een eigen bedrijfje, een bus. Ik wil een keer iets geks doen. Als ik wacht en ik wordt ouder komt het er niet van." Jochem en Jan bleken er hetzelfde over te denken.
De jongens hebben het voortvarend aangepakt; de visa voor een jaar Australië zijn gehaald en ook de tickets zijn al geboekt en betaald.

Jan, Rik en Jochem gaan naar Australië

Rik: "We kunnen maximaal een jaar daar blijven. Daarna moeten wij onherroepelijk terug. We vliegen op mijn verjaardag 13 januari 2005, naar Sydney. Wij hebben geen vaste plannen. Waarschijnlijk gaan wij werken op een grote boerderij, fruit plukken, vee verzorgen. Het maakt ons niet uit wat we gaan doen: werk is werk."
Op onze vraag of ze bij elkaar willen blijven antwoord Rik: "Wij gaan volgens het principe van samen uit, samen thuis. Wil een van ons terug dan gaan wij allemaal terug. Ook willen wij daar bij elkaar blijven. We splitsen niet op."
Rik: "Als wij voldoende centjes hebben verdiend komen wij tussentijds terug voor Roemenië. Verdienen wij te weinig, dan is het pech gehad. Dan blijven wij in Australië. We slaan dan een jaar Roemenië over. Jammer maar helaas."

a casa